هممون اسیر قفسیم فقط مساحتش فرق داره

بلاگفا شده پناهگاهی برای افسرده ها یا اونایی که کسیو ندارن حرف دلشونو بهش بگن
من افسرده نیستم اما شاد شاد هم نیستم یه چیزی تو حالت خنثی، نقطه سر به سر، شادی ها با غم ها برابر. مجموع نه شادی نه افسرده
دلم نمیاد بلاگفا رو ول کنم ی حس تعلق خاطر دارم چون شناختم از دنیای مجازی با بلاگفا بود.
همیشه به اینجا سر میزنم شاید دیر به دیر ولی سر میزنم
هر چند مدت یه بار نفتی تو این چراغ کهنه میریزم تا خاموش نشه
دیگه مث قبلنا نمی تونم از روزمرگی هام بنویسم چون نه فرصتش هست نه حسو حالش و مهم تر از همه روزمرگی هام تکراری شده. سرکار خونه سرکار .
الآن هم که وضعیت بازار افتضاحه یکم کارم کم تر شده و دست و دلم به نوشتن رفته
ی مدت حس عجیبی دارم حس اون خوابی(نمیدونم از این مدل خواب دیدین یا نه) که از ارتفاع پرت میشی پایین هیچکی نیست دستتو بگیره ،خودتیو یه تاریکی محض ارتفاع زیاد لحظه لحظه به سطح زمین نزدیک تر میشی همین که محکم می خوری به زمین از خواب بیدار میشی بعدش هم یه آخیش می کشیو دوباره می خوابی مرگ توی خواب باعث بیدار شدنت میشه
الانِ زندگیم توی اون ارتفاع قرار دارم. خودمم، هیچکی دیگه نیست دلم می خواد اون لحظه خوردن به زمین برسه تا یه آخیش بکشم شاید اون لحظه تو بیداری لحظه ایه  که زمین منو در آغوش می گیره
اگه اینجوری باشه باز هم زندگی ادامه داره یعنی تو زندگی بعدی هم وضعیت همینه ؟
ما که نه پرهیزکار بودیم نه گناهکار یعنی یه مدت گناهکار یه مدت پرهیزکار همچین خوشگذرونی هم نکردیم
اگه قرار باشه اون دنیا هم عذابمون بدن نمیشه که خداییش انصافه؟
ولش کن بهتره به این چیزا فکر نکنم
"بذار با همین گاهی شاد بودن و گاهی غمگین بودن شاد باشم."

++الان که یه بار دیگه نوشتمو می خونم ردپای محسوسی از خوددرگیری ذهنی همراه با افسردگی می بینم
++خب همینقدری که خودم قبول ندارم افسرده هستم خودش خوبه شایدم بد باشه اگه بیمار باشمو درمان نشم بعدش تبدیل میشه به ی درد بی درمون
پناه بر خدا برم یه دخیل ببندم تا شفا پیدا کنم.
یه جمله معروفی هست که میگه : مقصدی به نام خوشبختی وجود نداره از "مسیر" لذت نبری زندگیتو باختی
ما که بدنیا اومدیم 3 هیچ عقب بودیم تازه تو سن 26 سالگی گل تساوی رو زدیم  تا ببینیم ته این بازی زندگی چی میشه
شاد باشیدو دلیل شادی دیگران